مدیرگروه آموزشی انقلاب اسلامی دانشگاه معارف اسلامی
چکیده: (112 مشاهده)
توسعه و پیشرفتهای بدیع غرب در عصر رنسانس، آنچنان چشمان مشرق زمینیان ـ بالاخص وابستگان دربار ایران که برای سیاحت یا تحصیل به غرب سفر کرده بودند ـ را متحیر کرد که تنها راه برونرفت از معضلات کشور را منوط به غربی شدن از فرق سر تا نوک پا میدانستند. با روی کار آمدن قاجار، در روشنفکران غربزده، تفکری نسبت به پیشرفت غرب و عقب افتادن ایران از مسیر پیشرفت، و نوعی علاقه و شیفتگی به بیگانگان همراه با نوعی تلاش مضاعف برای شبیهشدن و همانندی به آنها بهوجود آمد. در دوره پهلوی شرایط بهگونهای شد که دروازه ایران برای ورود غرب و بهتبع آن فرهنگ غربی، با هدف پیشرفت و توسعه گشوده شد. وجود عوامل مختلفی این روند را سرعت میبخشید؛ هرچند عواملی که از سوی بیگانهدوستان و غربگرایان در ایران ایجاد شده بود، تشدیدکننده این مسئله بوده است، اما نباید موضوع را منحصر در آن دانست بلکه عواملی دیگر نیز موجود بوده است که داخلی بوده و از طرز تفکر و تغییر نگرش نسبت به فرهنگ اسلامی سرچشمه میگرفته؛ که اهم آن بررسی خواهد شد. به این ترتیب با فاصله گرفتن از فرهنگ ایرانی ـ اسلامی، ایران از مسیر پیشرفت حقیقی عقب نگاه داشته شد و سرمایههای واقعی فرهنگ کشور با ظواهر تهی غرب تعویض شده و فرهنگی پوچ، بدون پیشینه و غلط بر عموم مردم تزریق شد.
